دلا خو کن به تنهایی که از تن ها بلا خیزد

مرا ستایش بسیار کرد و گفت ای آن که در جحیم طبیعت چنین گرفتاری شکفته گلبن جوزا برای عشرت توست تو سر به گلخن گیتی چرا فرود آری سریر هفت فلک تخت توست گرچه کنون ز دست طمع , گرفتار چار دیواری کمال جان چو بهایم ز خواب و خور مطلب که آفریده تو زین سان نه بهر این کاری...

دوش چه خورده ای دلا راست بگو نهان مکن چون خمشان بی گنه روی به آسمان مکن...