سریر هفت فلک تخت توست گرچه کنون

مرا ستایش بسیار کرد و گفت ای آن

که در جحیم طبیعت چنین گرفتاری

شکفته گلبن جوزا برای عشرت توست

تو سر به گلخن گیتی چرا فرود آری

سریر هفت فلک تخت توست گرچه کنون

ز دست طمع , گرفتار چار دیواری

کمال جان چو بهایم ز خواب و خور مطلب

که آفریده تو زین سان نه بهر این کاری

دلا خو کن به تنهایی که از تن ها بلا خیزد...