دلا خو کن به تنهایی که از تن ها بلا خیزد

گویند که هر چیز به هنگام بود خوش ای عشق چه چیزی که خوشی در همه هنگام اصلا از عشق خوشایندتر و زیبا تر چیه ؟ به قول یه استاد ادبیات : تمام عالم هستی پرتوی از عشقه و مثل "لطف خدا" با ورودش دل رو آباد میکنه ... " !!...

نمیدونم واقعا همخون پیامبر بودن این مقام رو به آدم میده که مثلا خلق رو شفا بده زیاد بش فک کردم و دیدم ... آره ... میشه ... نان حلال خورده ... همنشینش فخر اولیا(امام)بوده و همیشه در معرض تابش های انوار متساعده از امام بوده و اینا دلایل محکم و تجربه شده ایه که اولیاء خدا هم به همین دلایل از ""ولی"" قبلیشون(استادشون)نور و علم دریافت کردن پس فقط همخون بودن با اولیا و انبیا ... دلیل بر مقام قدسی و شفاده بودن نیست...

فکر اینکه "عشق یه بار اتفاق میفته"منو چند سال عقب انداخت از زندگیتا اینکه عشق دوم رو تجربه کردم با اون همه انرژی و شور و حال و عشق سوم(تا اینکه بالاخره فهمیدم "عشق" ربطی به معشوق نداره) خدا برای اینکه راه رو گم نکنی و تو راه نمونی یه بت(معشوق) به جای خودش تو ذهن برات میسازه تا اینکه بفهمی که این عشق رو خدا بت داده , برای تجربه کردن خودت و خودش ... که وارد عالم وحدت بشی و بفمی که عاشق و معشوق و عشق خداس و تو این وسط هیچکاره ای البته نا گفته نمونه : وصال , "مرگ عشق متعالی و خداییه" مخصوصا عشقایی که ملکوتین یا ملکوتی میشن +و تعریف زندگی از نظر من : "دین من از عشق زنده بودن است...زندگی زین جان و سر ننگ من است"...

آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود عاقبت در قدم باد بهار آخر شد...